Ο Άρχοντας της Σκέψης

Πριν καν αρχίσω να προσπαθώ να μείνω έγκυος, θυμάμαι να βομβαρδίζομαι από στατιστικές. Τόσες οι πιθανότητες να κάνεις μωράκι τώρα που είσαι πριν τα τριάντα, τόσες μετά τα τριάντα, τόσες μετά τα τριαντατρία, τόσες μετά τα τριανταπέντε. Κάθε φορά που πήγαινα σε γυναικολόγους όταν ήμουν νεότερη με αντιμετώπιζαν σαν αυγοθήκη με ημερομηνία λήξης. Γρήγορα, βιάσου, να, τώρα έχεις ωορρηξία, ξεκίνα. Όταν δε μεγάλωσα κι άρχισα να πηγαίνω στους γιατρούς για λόγους γονιμότητας, από αυγοθήκη μεταμορφώθηκα ξαφνικά στην κότα με τα χρυσά αυγά. Άντε να μπούμε γρήγορα σε εξωσωματική, δεν προλαβαίνεις, και τώρα δηλαδή να αρχίσουμε ίσα που θα προλάβουμε, κι αν προλάβουμε! Και μου πετούσαν και κάτι ποσά στο ενδιάμεσο, έτσι ενημερωτικά.

Οι δε φίλοι και γνωστοί, μου λέγανε ιστορίες από δικούς τους φίλους και γνωστούς. Να μη σας κουράζω. Το ηθικό δίδαγμα σε ΟΛΕΣ ήταν πως όταν σταμάτησε εκείνη η γυναίκα να το σκέφτεται, έγινε! Να σταματήσεις κι εσύ! Μην το σκέφτεσαι.

Να ξεκαθαρίσω τη θέση μου από τώρα. Αυτό το γράμμα δεν πιστεύει στις στατιστικές. Δεν είμαστε στατιστικές, ούτε μπορούμε να βασίσουμε το μέλλον μας σε αυτές. Είμαστε η καθεμία τελείως διαφορετική, με τη δική της ιστορία και τη δική της πορεία και κανείς δεν μπορεί να μας κάνει νούμερα για να φοβίσει και να παραδειγματίσει. Επίσης αυτό το γράμμα επ’ουδενί, προς Θεού, δε θέλει να γίνει ακόμα μία ιστορία με ηθικό δίδαγμα να ξεαγχωθείς και να σταματήσεις να το σκέφτεσαι. Δεν θα σταματήσεις να το σκέφτεσαι. Όταν κάτι το θες και το προσπαθείς πολύ και δίνεις το είναι σου ολόκληρο σε αυτό, είναι σχεδόν αδύνατο να σταματήσεις να το σκέφτεσαι. Τουλάχιστον για μένα ήταν.

Αυτό το γράμμα είναι απλά μια κατάθεση ψυχής. Δεν σε ξέρω, μα αυτή τη στιγμή έρχονται δάκρυα στα μάτια μου μόνο που σκέφτομαι τι περνάς. Και ξέρω ότι προσπαθείς με νύχια και με δόντια να διατηρήσεις μέσα σε όλο αυτό την ΠΙΣΤΗ σου. Αν κάτι θέλει να κάνει λοιπόν αυτό το γράμμα, είναι αυτό. Να σε βοηθήσει μια σταλίτσα, τόσο δα, να διατηρήσεις την πίστη σου. Γιατί εμένα τελικά αυτό με κράτησε. Και γιατί, αν κάτι βρίσκω τον εαυτό μου να προσπαθώ να μου θυμίζω και τώρα, όντας με μια εγκυμοσύνη, είναι αυτό. Να κρατάω την πίστη μου. Και φαντάζομαι πως όταν όλες αργότερα θα έχουμε τα παιδάκια μας στα χέρια μας, η πίστη στον εαυτό μας, στα παιδιά μας και στο σύμπαν θα είναι νομίζω ο μισός δρόμος προς το Shire.

Τώρα, με την ευκαιρία των διακοπών, είδα ξανά όλα τα Lord of the Rings. Τις extended versions, έτσι να το ευχαριστηθώ. Και καθώς γράφω, έβαλα να ακούω το soundtrack. Aλλά έχω βάλει ένα track που έχει στην επανάληψη μόνο τα πρώτα κομμάτια, τα αισιόδοξα, αυτά που παίζει όταν αρχίζει η ταινία, κι είναι όλα όμορφα και πράσινα κι όλοι στο Shire είναι χαρούμενοι κι ανέμελοι, τα πουλάκια κελαηδάνε και ο μάγος σιγοτραγουδάει. Κάπως έτσι αρχίζουν όλες οι ταινίες αναζήτησης σαν τον Άρχοντα των δαχτυλιδιών.

O δρόμος προς τη γονιμότητα μου θυμίζει πολύ αυτές τις ταινίες. Γιατί αυτό που γίνεται ως συνήθως είναι πως ο πρωταγωνιστής εγκαταλείπει την ήσυχη ζωή του για να πάρει ένα ρίσκο, να κάνει κάτι δύσκολο, να ξεκινήσει μια διαδρομή προς το άγνωστο για να πετύχει το σκοπό του. Όπως κάναμε κι εμείς. Η ζωή μας σίγουρα θα ήταν πιο εύκολη χωρίς παιδιά. Μια ματιά σε όλους αυτούς που έχουν αρκεί για να σε πείσει. Όμως πήραμε το ρίσκο και πιστέψαμε πως παρόλα τα προβλήματα που μπορεί να έρθουν, αξίζει πραγματικά τον κόπο. Αργότερα στην ταινία, καθώς ο πρωταγωνιστής μας εξερευνά καινούρια μονοπάτια, καθώς γνωρίζει κόσμο που δε θα γνώριζε διαφορετικά, καθώς προσπαθεί να φτάσει όλο και ποιο κοντά στο στόχο του, τελικά ανακαλύπτει ότι αυτό που εξ αρχής αναζητούσε και κατάφερε να κάνει είναι να γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό του. Και νομίζω αυτό γίνεται μέσα σε όλες μας. Μέσα από το ταξίδι της γονιμότητας, η καθεμιά ανακαλύπτει ξανά τον εαυτό της. Και προσπαθεί να γίνει αρχόντισσα της σκέψης της.

Όταν προσπαθούσαμε να συλλάβουμε, πέρασα όλα τα στάδια που περνάμε πάνω κάτω όλες. Ελπίδα, κλάματα, απογοήτευση, ξανά ελπίδα, έρευνα στο διαδίκτυο, γύρα σε γιατρούς, μελέτη για την εξωσωματική, διατροφές, τσακωμοί με το σύντροφο μου, εντάσεις, εξετάσεις αίματος, σαλπιγγογραφία, συμπληρώματα διατροφής, βελονισμό. Δε θέλω να συγκεντρωθώ όμως σε αυτά. Θέλω να γράψω για το τι τελικά έγινε κι έμεινε μαζί μου.

Πρώτα από όλα, σταμάτησα να έχω ταμπού πάνω στο ζήτημα της γονιμότητας. Απέκτησα πολύ μεγάλο θαυμασμό για όλες εμάς τις ηρωίδες γυναίκες που δεν μπορούμε να συλλάβουμε εύκολα. Και πιστεύω ότι δε θα έπρεπε καμιά μας να ντρέπεται να μοιραστεί αυτό που περνάει. Είναι απόλυτα φυσιολογικό. Όταν άρχισα να συζητάω για το ταξίδι μου χωρίς να φοβάμαι τι θα πει ο κόσμος, είδα ότι πάρα πολλές γυναίκες είχαν περάσει από τη θέση μου με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Και τα είχαν καταφέρει. Όλες. Συζητώντας επίσης και ανοίγοντας την καρδιά μου σε άλλες γυναίκες, πήρα εν τέλει τυχαία και τις συμβουλές που νομίζω ότι εμένα με βοήθησαν πολύ στο να συλλάβω. Όταν ανοίγεσαι χωρίς ενοχές και ντροπή σε άλλους ανθρώπους, θα βρεις και κάποιους που πραγματικά θα σε βοηθήσουν. Είναι επίσης σημαντικό να ξέρεις ότι δεν είσαι μόνη. Είμαστε πάρα πολλές. Και δεν είσαι η μόνη που θα τα καταφέρει. Είμαστε πάρα πολλές.

Το δεύτερο που έγινε είναι ότι εφόσον δεν είχα παιδάκια να με αποπροσανατολίσουνε, αναγκάστηκα να ρίξω τον προβολέα σε μένα και να με κοιτάξω καλά καλά. Να δω τελικά ποια είμαι, τι με προσδιορίζει, πώς περνάω καλά, γιατί με αγχώνει η δουλειά μου, γιατί έχω μια ροπή στην απαισιοδοξία, τι σημαίνει για μένα ο σύντροφος μου, πως θα είναι η ζωή μου με ή χωρίς σύντροφο, με ή χωρίς παιδιά. Αν θέλεις κι εσύ κι εγώ να κάνουμε μωράκια τα οποία θα βοηθήσουμε κάποια μέρα να βρουν αυτές τις απαντήσεις για τον εαυτό τους, πρέπει νομίζω να μπορούμε να δώσουμε κάποιες από αυτές τις απαντήσεις αρχικά για μας. Και κακά τα ψέματα, το να μη μπορείς να κάνεις παιδιά κατευθείαν, σου δίνει χρόνο να ψάξεις. Κι όπως γράφει και μια σημαιούλα σε εκείνο το διάσημο πίνακα του Vasari, cerca trova. Ψάξε και θα βρεις.

Το τρίτο σημαντικό πράγμα που έμαθα στο ταξίδι μου προς τη Μόρντορ και πίσω, ήταν πως είμαι πολύ πιο δυνατή από όσο νομίζω αρκεί να εμπιστεύομαι το ποτάμι της ζωής και να το αφήνω να με οδηγεί. Το ότι δεν μπορούσα να ελέγξω τη γονιμότητα μου, με τρέλαινε. Δεν μπορούσα να το δεχτώ. Κλοτσούσα συνέχεια. Συνειδητά ήξερα ότι έπρεπε να αφεθώ, όμως μου ήταν πολύ δύσκολο. Παρόλα αυτά προσπαθούσα διαρκώς να σταματήσω να κλοτσάω. Με πολλά διαλείμματα απογοήτευσης στη μέση, αλλά το δούλευα μέσα μου συνέχεια. Να μάθω να αφήνομαι. Είχα ακούσει λοιπόν από έναν παπά σε μια συνέντευξη (γενικά με τις θρησκείες έχω την τάση να κάνω λίγο πέρα τους δογματισμούς και να κρατάω μόνο αυτά που με βοηθάνε), πως ο Θεός για όλους έχει κάποια συρταράκια με πιθανά σενάρια. Και από όλα, να είμαστε βέβαιοι πως θα διαλέγει πάντα το καλύτερο πιθανό σενάριο για μας.

Ο μήνας που συνέλαβα δεν ήταν ο μήνας που σταμάτησα να το σκέφτομαι όπως μου λέγανε. Μια χαρά το σκεφτόμουν. Και τη διατροφή μου έκανα, και τα προβιοτικά μου έπαιρνα, και το βασιλικό πολτό μου, και τους βελονισμούς μου, και τους διαλογισμούς που μου είχε δώσει η Ελένη, και τις γόνιμες μέρες μετρούσα κι έμενα ξάπλα χωρίς να πλένομαι μετά την επαφή και τα πάντα όλα. Αν είχε κάτι όμως διαφορετικό αυτός ο μήνας ήταν αυτό: είχα προσπαθήσει να αφεθώ όσο το δυνατόν περισσότερο στην πίστη πως ό,τι γίνεται είναι το καλύτερο πιθανό σενάριο για μένα. Θυμάμαι ότι είχα στείλει και στην Ελένη ένα γράμμα που περιέγραφα ακριβώς αυτή μου τη συνειδητοποίηση. Και θυμάμαι επίσης ότι είχα προσπαθήσει να κρατάω τον εαυτό μου σε διαρκή κίνηση. Είχα ξαναρχίσει μπαλέτο, πήγαινα τον ανιψιό μου στα μαθήματα μπάσκετ, πήγαινα στους βελονισμούς μου, έγραφα το βιβλίο μου, έγραφα στην Ελένη. Όλα αυτά στην προσπάθεια να μην δώσω το χρόνο στο μυαλό μου να αντισταθεί σε αυτή την πίστη μου, πως όλα γίνονται για το καλό μου. Χωρίς να τα κάνω όλα αυτά απλά γιατί περίμενα για αντάλλαγμα ένα μωρό όπως είχα φτάσει να κάνω κάποια στιγμή.

Και θυμάμαι ότι η προσευχή μου πια δεν ήταν εκείνο το απελπισμένο «Αχ, Παναγιά μου βόηθα με, σε παρακαλώ, σε παρακαλώ, σε παρακαλώ». Είχε πλέον γίνει «Παναγιά μου, είμαι στα χέρια σου και πιστεύω πως ό,τι κάνεις είναι για το καλό μου.» Και δεν εννοώ ότι είχε σχέση αν προσευχόμουν στην Παναγία, στο Βούδα ή στο σύμπαν. Μα πως η προσευχή μου είχε γίνει ψύχραιμη πια. Και ούτε αυτή περίμενε για αντάλλαγμα ένα μωρό.

Τώρα, έχει έρθει η στιγμή για μένα, που αργά ή γρήγορα, θα έρθει και για σένα. Η στιγμή που τα βλέπεις όλα με τη ματιά αυτού που έχει πια γυρίσει στο Shire και κάνοντας την ανασκόπηση του καταλαβαίνει πως τελικά όλα έγιναν έτσι ακριβώς όπως έπρεπε να γίνουν. Γιατί στη δική μου περίπτωση, παρόλο που χτυπιόμουν και οδυρόμουν όλο αυτό το διάστημα, και για να πείσω τον δικό μου να αρχίσουμε να προσπαθούμε για μωρό, και μετά γιατί δεν πιάναμε, οφείλω να παραδεχτώ ότι οποιαδήποτε άλλη στιγμή μέσα στα δέκα χρόνια που είμαστε μαζί έμενα έγκυος εκτός από αυτή που τελικά έμεινα, δε θα ήταν τόσο κατάλληλη για μας όσο η στιγμή που τελικά συνέβη το θαύμα. Τώρα είναι ο καιρός, που κι αυτός κατάφερε να βρει μια πιο καλή δουλειά που τον εκφράζει και του δίνει και κείνου τη σιγουριά που θέλει σαν άντρας για να παρέχει στα παιδιά του. Τώρα που κι εγώ έγινα αορίστου στη δική μου δουλειά και μπορώ να πάρω άδεια ανατροφής παιδιού. Τώρα που έχουμε νοικιάσει μεγαλύτερο σπιτάκι και έχουμε μάθει να τα βγάζουμε πέρα μόνοι μας. Τώρα που η ζωή δε με τρομάζει όπως παλιά. Τώρα που η πίστη μου είναι πιο δυνατή. Τώρα που μπορώ να πω «Όπως και να πάει αυτή η εγκυμοσύνη, θα είναι γιατί ήταν το καλύτερο πιθανό σενάριο για μένα».

Ξεκίνησα με τις στατιστικές και θα κλείσω με στατιστικές. Γιατί μη νομίζετε ότι θα σταματήσουν. Τώρα που τελικά στα τριανταεφτά μισό έμεινα έγκυος χωρίς κάποια ιατρική παρέμβαση, (παρόλες τις στατιστικές…), ήρθαν άλλες στατιστικές. Οι στατιστικές με τις πιθανές επιπλοκές που όλοι οι γυναικολόγοι τώρα μου παρουσιάζουν για την εξ ουρανού δίδυμη κύηση μου. Τόσο τις εκατό ο ένας, άλλο τόσο ο άλλος, παρά τόσο οι έρευνες στο ίντερνετ. Δεν είμαστε στατιστικές. Δεν είμαστε νούμερα. Η ζωή είναι απρόβλεπτη και δεν κινείται με βάση στατιστικών. Με ποια στατιστική εκεί που δεν μπορούσα να πιάσω καν ένα παιδάκι, χωρίστηκε στη μέση το ωάριο και βγήκαν δύο; Όχι, αρνούμαι να πέσω πάλι θύμα στατιστικών και να φοβηθώ.

Και εσύ μη φοβάσαι. Κι αν πράγματι θέλεις ένα παιδάκι, να το προσπαθήσεις. Με όσους τρόπους μπορείς κι αντέχεις. Δώσε στον εαυτό σου χρόνο. Είσαι υπερβολικά γενναία και μπράβο σου που προσπαθείς να κάνεις κάτι τόσο δύσκολο. Να ξέρεις πως είσαι αρκετή ακριβώς όπως είσαι. Και να έχεις πίστη και γνώση πως το ταξίδι σου είναι πολύτιμο. Και πως όλα τελικά θα γίνουν στην ώρα τους και με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Με πολύ αγάπη και μια τεράστια αγκαλιά,

μια ακόμα Ελένη 

Αν βρίσκεσαι σε μια περίοδο που προσπαθείς για εγκυμοσύνη και πολλά από όσα διάβασες σε αυτό το γράμμα της Ελένης σου φαίνονται γνώριμα, να θυμάσαι ότι δεν είσαι μόνη σε αυτή τη διαδρομή.

Αν θέλεις να στηρίξεις πιο συνειδητά το σώμα και τη συναισθηματική σου ισορροπία σε αυτή την περίοδο, μπορείς να γνωρίσεις εδώ το ολοκληρωμένο πρόγραμμα «Η Δύναμη των 7», ένα μοναδικό στο είδος του on line course που δημιουργήθηκε για να βοηθήσει γυναίκες όπως εσύ, να ενισχύσουν τη γονιμότητά τους και να ξαναβρούν τη σύνδεση με το σώμα τους.

Και αν νιώθεις ότι θα σε βοηθούσε μια πιο προσωπική καθοδήγηση, μπορείς επίσης να δεις εδώ πώς λειτουργεί το Fertility Coaching και με ποιους τρόπους μπορούμε να δουλέψουμε μαζί.

Κι αν θέλεις να μείνουμε σε επαφή, μπορείς να γραφτείς στη λίστα μου εδώ και να λαμβάνεις τα newsletters μου με ιδέες, γνώσεις και μικρές υπενθυμίσεις φροντίδας για τη διαδρομή προς τη μητρότητα.

Σχετικά με τη συγγραφέα

Η Ελένη Αλεξανδρίδου είναι Fertility Coach και δημιουργός του ολοκληρωμένου προγράμματος «Η Δύναμη των 7» καθώς και του προγράμματος Fertility Coaching for Woman. Μέσα από τη δουλειά της υποστηρίζει γυναίκες που επιθυμούν να ενισχύσουν τη γονιμότητά τους και να προσεγγίσουν τη διαδρομή προς τη μητρότητα με περισσότερη γνώση, εσωτερική ισορροπία και σύνδεση με το σώμα τους.